Privezak imperijalističkoj privredi ili socijalistička (re)industrijalizacija!?

Snaga malih naroda leži u njihovom borbenom jedinstvu za slobodu, nezavisnost i socijalizam. Najbolji put za sreću naroda je socijalizam i besmrtne ideje koje vode narode na put socijalizma, odnosno marksizam-lenjinizam.

Enver

Nova tribina “Partije radikalne levice”; nova prilika za konfuziju. Ono što će uslediti nema ko da kaže osim nas…

PRL i dalje neguje imidž panel „ekspertske“, pa i “geopolitičke” partije, a ne partije štrajkova i blokada; kao da ne razume svoju ulogu, primetno je da još uvek nismo svedočili konkretnijoj političkoj akciji ili intervenciji sa njene strane, ili uopšte takvim namerama – nikakvu opipljiviju vezu sa radničkom klasom i radnim narodom ili usmerenosti ka okupljanju progresivnih snaga; naprotiv, svedočimo uglavnom “mimlordovanju” i sektašenju. Istina, u takvom okruženju nije ni moguće razumeti i razvijati revolucionarnu nauku, već stapati se u mediokritetsvo i oportunizam…

Dug: ropstvo ili razvoj – zapadna vs. kineska politika zaduživanja“ naziv je ove nove online tribine PRL, koja nas navodi na podizanju svesti o značaju duga za male zemlje. (!)

Sama najava tribine ulazi u sferu skandala. Poziv na tribinu, njen raison d’etre, glasi ovako: „Dug je nasušno pitanje za zemlje kapitalističke periferije i poluperiferije, među kojima je i Srbija. Bez kredita nemamo praktično nikakvu šansu za razvoj…“(!)

Već smo pisali o tome da nije nepravilno govoriti o Srbiji kao polukoloniji, ali koristiti metafizičku teoriju „periferije“ ili „poluperiferije“ je na ivici ideologije krvi i tla, na šta smo više puta ukazivali. Nije slučajno da PRL uporno koristi ovu špekulativnu teoriju, koja joj je suštinski potrebna radi držanja za nacionalizam i socijaldemokratiju, za “povampireni slobizam”.

Imperijalistički privezak ili nezavisnosti i socijalizam!?

A sada, spektakl. Dakle, zemlja koja je u zavisnosti od svetskih monopola, polukolonijalna ili kako bi PRL rekao zemlja „večite poluperferije“, koja dakle nema nezavisnu ekonomiju nego je njena ekonomija privezak imperijalističke privrede, lancima vezana za kapitalističko kreditiranje i dužničko ropstvo, takva zemlja “bez kredita nema praktično nikakvu šansu za razvoj”(!?) Rob bez gospodara nema šanse, poručuje nam PRL, koji nas poziva da ostanemo dužnici, tj. zemlja „poluperiferije“ i da uz to zavolimo gospodare.

Tužno je što “Partija radikalne levice” nikako da nađe hrabrosti da zakorači ka autentičnoj levici i avangadnoj proleterskoj politici, i razvije se više od radikalskog podrepaškog populizma. Osnovna pretpostavka kompletne vladajuće ideologije u Srbiji je upravo ta da mi ne možemo da opstanemo ako se ne integrišemo u svetski imperijalistički sistem i njene institucije, da moramo da budemo zavisni od supersila. To je vladajuća ideologija u Srbiji i u svim republikama bivše Jugoslavije kao i na celom Balkanu; to je pretpostavka delovanja i opstanka svih vladajućih marionetskih buržoaskih partija, čija se politika svodi na odabir između, donedavno, Rusije i Amerike, a sada i Kine.

Usluge, turizam, poljoprivreda, trgovački putevi: to je nama namenjeno, i zato se „kreditiramo“, kao dodatak i privezak imperijalističkoj privredi – a ne radi naše industrije, koja se, bilo od strane Zapada ili Kineza, privatizuje i onda pušta niz vodu kao iskorišteni toalet papir.

Slogan i zastava Revolucionarnog saveza rada Srbije je nezavisnost, demokratija, socijalizam! Nikakav napredak Srbija ne može postići sve dok ne obori marionetsku diktaturu kapitalističkih monopola i obrazuje narodno-demokratsku vlast vođenu radničkom klasom. Narodna demokratija mora da zadrži u javnom vlasništvu dosadašnje i nacionalizuje (otkupom, eksproprijacijom ili restruktuiranjem) u međuvremenu preotete strateške resurse i preduzeća, zavede državni monopol na spoljnu trgovinu koju će razviti na novoj osnovi i uporedo maksimalno podstaknuti razvoj unutrašnjeg tržišta (u uslovima sve ograničenijeg tržišta rada i likvidiranja eksploatacije čoveka nad čovekom – kao potrebnog uslova za oslobađanje narodnih stvaralačkih i uopšte proizvodnih snaga).

Samo na ovaj način moguće je akumulirati sredstva za socijalističku reindustrijalizaciju, koja je uslov za progres naše zemlje kao i svih zavisnih zemalja u svetu, koje su naši najbliži saveznici (i uopšte progresivni ljudi i demokratske snage sveta, sa kojima treba razviti najtesnije internacionalističke veze). Korektni ili povoljni krediti u ovom procesu mogu da igraju samo sekundarnu, ako uopšte ikakvu ulogu. U uslovima državnog monopola na spoljnu trgovinu može se, još i mnogo bolje i na ravnijoj nozi, sarađivati sa velikim svetskim kompanijama, razmenjivati znanja i tehnologije, pozivati progresivne mlade međunarodne stručnjake da pomognu izgradnju novog sveta itd.

Dug, dakle, nije i ne može biti nikakav osnov za razvoj malih naroda, i sram bilo zagovornike ovakvog imperijalističkog i polurasističkog narativa. Nećemo samo da sadimo paradajz za EU i Rusiju, naplaćujemo putarine za kineske monopole i iznajmljujemo vezove za američke jahte – već da imamo svoju industriju!

Kineski trgovci

Osvrnućemo se ukratko i na navijački nastavak poziva na tribinu, koji vrlo nevešto glumi ekspertsku „neutralnost“. Dok pretrčava slučaj Crne Gore, koja našim narodima vrlo jasno pokazuje opasnosti kineskog, kao i svakog zaduživanja – poziv na tribinu nas dalje navodi kako je kineski način kreditiranja ipak „radikalno drugačiji“, ističući kako i Kinezi, eto, znaju da otpišu dug maloj zemlji (a ne kao Crnoj Gori, da joj prete oduzimanjem obale, i uopšte tajnim klauzilama), braneći svoj slučaj istraživanjem jednog privatnog američkog univerziteta.

Upustićemo se u ovu mistifikaciju kineskog imperijalizma, i izneti jedan vrlo upečatljiv citat:

“Sa politikom koju Kina sprovodi, postaje još očiglednije da pokušava da ojača pozicije kapitalizma kod kuće i da uspostavi svoju hegemoniju u svetu, da postane velika imperijalistička sila, tako da i ona zauzima, takoreći, „mesto koje zaslužuje“.

Istorija pokazuje da svaka velika kapitalistička zemlja teži da postane velika svetska sila, da pretekne i nadmaši ostale velike sile i takmiči se s njima za svetsku dominaciju. Putevi kojima su velike buržoaske države išle da bi se pretvorile u imperijalističke sile bili su različiti; uslovljeni su određenim istorijskim i geografskim okolnostima, razvojem proizvodnih snaga itd. Put Sjedinjenih Američkih Država se razlikuje od puta koji su sledile stare evropske sile poput Britanije, Francuske i Nemačke, koje su nastale kao takve na osnovu kolonijalnih okupacija.

Posle Drugog svetskog rata, Sjedinjene Američke Države ostavljane su kao najveća kapitalistička sila. Na osnovu velikog ekonomskog i vojnog potencijala koji je posedovala, i razvojem neokolonijalizma, transformisana je u imperijalističku super-silu. Ali ubrzo je ovome dodata još jedna super-sila, Sovjetski Savez, koji se nakon Staljinove smrti i nakon izdaje marksizma-lenjinizma od strane hruščovskog rukovodstva, transformisao u imperijalističku super-silu. U tu svrhu iskoristila je veliki ekonomski, tehnički i vojni potencijal koji je izgradio socijalizam.

Sada smo svedoci napora još jedne velike države, današnje Kine, da postane supersila, jer i ona ubrzano napreduje na putu kapitalizma. Ali Kini nedostaju kolonije, nedostaje velika razvijena industrija, nedostaje jaka ekonomija uopšte i veliki termo-nuklearni potencijal u istim razmerama kao i kod druge dve imperijalističke supersile.

Da biste postali supersila, apsolutno je neophodno da imate razvijenu ekonomiju, vojsku opremljenu atomskim bombama, kako biste osigurali tržišta i sfere uticaja, ulaganje kapitala u strane zemlje, itd. Kina je spremna da što pre obezbedi ove uslove… Ali koji je put Kina izabrala da bi i ona postala supersila? Trenutno kolonije i tržišta u svetu zauzimaju drugi. Stvaranje ekonomskog i vojnog potencijala jednakog potencijalu Amerikanaca i Sovjeta, u roku od 20 godina, i vlastitim snagama, kako to tvrde kineski lideri, je nemoguće.

U ovim uslovima, da bi postala supersila, Kina će morati da prođe kroz dve glavne faze: prvo, mora da traži kredite i investicije od američkog imperijalizma i drugih razvijenih kapitalističkih zemalja, da kupi novu tehnologiju kako bi iskoristila svoje lokalno bogatstvo, od kojih će veliki deo ići kao dividenda kreditorima. Drugo, investiraće višak vrednostiizvučen na štetu kineskog naroda u države različitih kontinenata, baš kao što to danas čine američki imperijalisti i sovjetski socijal-imperijalisti.

Napori Kine da postane velesila zasnivaju se, pre svega, na njenom izboru saveznika i stvaranju saveza

Ovako je govorio naš čovek, Enver Hodža sa Balkana, koji je prozreo namere kineskih revizionista (Plan Kine da postane supersila). Kineska imperijalistička taktika, koja mora da se razvija bez kolonijalne ili neokolonijalne osnove, je svakako originalna i treba je proučavati, ali nikako mistifikovati i idealizovati. Biti dobar trgovac i proračunat “prijatelj” je poznati stil kineskih revizionista, i ne menja karakter njihovih imperijalističkih težnji. To je ono što naša levica, zadojena revizionističkim i postmodernističkim tumačenjima nikako da shvati: imperijalizam nije osobina ove ili one zemlje, već svetski sistem.

Imperijalistička avangarda

Zakoni političke ekonomije su nemilosrdni. Revolucionarni savez rada ukazuje da je ideologija kineskog sna brat blizanac ideologije američkog sna i da je zato sprovodi onaj isti sloj istrulele malograđanštine, koja po potrebi menja buržoasko kosmopolitsku ili nacionalističku formu, a uvek protiv proleterskog internacionalizma i patriotizma. Američki san je izgubio na težini, pa je ova nova moda i korekcija oportunističkih malograđanskih težnji usledila brzo, tako brzo da je sastav ove klase još uvek ostao isti, pa se proces ocrtava i kroz pojedince. Zato, na tribini treba upitati uvaženog Branka Pavlovića, da li bi prihvatio da vodi eventualnu kinesku Agenciju za privatizaciju, kao i Zlatića da li bi učestvovao u eventualnoj kontrolnoj komisiji kineske privatizacije?

Da zaključimo: ne u prilagođavanju i korupcionašenju sa supersilama, tipičnom za buržoaske klike, već u politici narodnog fronta leži šansa levice. Narodni demokratski anti-imperijalistički i antifašistički front protiv kapitalističke krize: izrabljivanih radnika i radnica, žena, omladine, osiromašenih obrazovanih i sopstveničkih slojeva, u savezu sa međunarodnim radničkim i svetskim demokratskim pokretom i bratstvu sa balkanskim i revolucionarnim narodima sveta – šansa je naroda Srbije u borbi za progres i dostojanstven život.

Revolucionarni savez rada, 15. maj 2021.