Da li je Kina socijalistička država?

Foto: Rojters

Revolucionarni pokret u Srbiji prolazi kroz period prestrojavanja; u središtu ovih unutrašnjih i spoljašnjih borbi izbila su brojna pitanja, od kojih neka visoko teoretska; pitanje odnosa prema Kini figurira kao jedno od najznačajnijih. Za to postoji mnogo solidnih razloga: kapitalistički uspon Kine uopšte, a posebno njeno sve veće prisustvo u Srbiji na ekonomskom, političkom i kulturnom planu. Moderni revizionisti, posipajući se pepelom, takođe pokušavaju da pronađu oportunu priliku u današnjoj Kini, kako bi odložili svoj bankrot. Iako je marksističko-lenjinistički međunarodni komunistički i radnički pokret već dao svoje odgovore na pitanja karaktera kineskog sistema i njegove uloge u svetskom imperijalističkom sistemu, u svetlu naše regonalne situacije, a takođe i radi skidanja uzdiglih moderno-revizionističkih glava, u periodu zaoštrene opšte kapitalističke krize, želeli bismo da predstavimo svoj doprinos tim, već razrađenim marksističkim argumentima. Naslov je omaž istorijskom antirevizionističkom tekstu koji je, uz pomoć legendarnog Vlade Dapčevića, izradila Komunistička partija Kine u svojim slavnim danima sa revolucionarnim vođstvom, pod nazivom: „Da li je Jugoslavija socijalistička država?

(Full text in English)

“Pogrešna buržoaska reformistička tvrdnja da monopolski kapitalizam ili državni monopolski kapitalizam više nije kapitalizam, već da se sada može nazvati „državnim socijalizmom“ i tako dalje, vrlo je česta. „Blizina“ takvog kapitalizma socijalizmu dokazuje hitnost socijalističke revolucije.”

V.I. Lenjin, Sabrana dela, knj. 25, str. 524-525, alb. izd.

Mnogi jalovi “komunisti” danas se upinju da dokažu da je Narodna republika Kina zemlja socijalizma, a ne državnog monopolističkog kapitalizma. “Spasiće nas Kina i Rusija, kao nekada Staljin” – nariču ove izgubljene duše…

Državni monopoliski kapitalizam u Kini

Uprkos svim jasnim pokazateljima kapitalističkog načina proizvodnje, zastupljenosti privatnog, posebno finansijskog kapitala u kineskoj ekonomiji – čest je “argument” kojim se poklonici kineske varijante modernog revizionizma i socijal-imperijalizma koriste kako bi Kinu oslikali socijalističkim bojama da: “u Kini većina sredstava za proizvodnju pripada državi”; mada je i ovaj podatak varljiv i relativan, a privatni biznis unajmljuje oko polovine kineskog tržišta radne snage (štaviše, Kina je danas zemlja sa najviše radničkih štrajkova u svetu, a kako su svi oni ilegalni, istovremeno je i zemlja sa najviše divljih štrajkova u svetu)…

Ova naivna argumentacija raspada se već pri pomenu same poznate činjenice da je u procesu “reformi” u Kini upravo likvidiran državni monopol na spoljnu trgovinu, koji je, rečima Lenjina: suštinski uslov postojanja i razvoja socijalističke ekonomije. Državni sektor privrede u Kini je sektor kapitalističkog monopola, sveden na kapitalistički menadžment.

I u kapitalističkim zemljama država ima odlučujuću ulogu u ekonomiji. Poznato je da imperijalističke zemlje u kriznim periodima spašavaju ili nacionalizuju velike banke i industrije. Takođe, planiranje proizvodnje je karakteristika i multinacionalnih kompanija, sa brojnim primerima (Amazon, Walmart). Uopšte, sve tesnije povezivanje, stapanje finansijskog kapitala i države, tj. gutanje druge od strane prvog, odlika je imperijalističkog stadijuma kapitalizma.

Da bi državno vlasništvo nad sredstvima za proizvodnju bilo socijalističko: država mora biti revolucionarna, proleterska; sa obaveznim uslovom ukidanja ekspolatacije i sistema najamnog rada; i konačno proizvodnjom sredstava za proizvodnju koja se ne sme zasnivati na robnoj proizvodnji (Ekonomski problemi socijalizma u SSSR, Staljin). Ali kineska država je revizionističko-buržoaska, sa milijarderima u rukovodstvu; sa rastućom fleksibilnošću tržišta rada; sva proizvodnja u Kini je isključivo – robna proizvodnja.

U Kini nema nijednog socijalističkog sektora proizvodnje. Državno vlasništvo u Kini, kao i elementi centralnog planiranja, su oblik i organizacija državnog monopoliskog kapitalizma, koji svima znano surovo izrabljuje kinesku radničku klasu, kao i narode sveta, posebno Azije, Afrike, Latinske Amerike, Balkana…

Moderni revizionizam, svih boja, je antikomunizam!

Pomenuti nemarksistički, folklorni “komunisti” pokušavaju da dokažu da su i jedni od današnjih revizionističkih maskota, kubanski revizionisti, takođe lušonoše socijalizma; iako na Kubi, kao ni u Kini, između ostalog nikada nije sprovedena kolektivizacija poljoprivrede, već je u gradu kao i na selu sačuvan kapitalistički način proizvodnje, koji, rečima Lenjina: obnavlja kapitalizam stalno, stihijski, u masovnim razmerama.

Današnja Kina prati put klasične kapitalističke industrijalizacije – uništavanjem i korišćenjem sela kao izvora jeftine radne snaga, a ne put staljinske socijalističke industrijalizacije, koja podiže selo kao i grad (stvarajući uslove za prevazilaženje razlika između sela i grada). Ni kubanski vladajući korupcionaši ne grade socijalizam već se oslanjaju na socijal-imperijaliste, nekada sovjetske a danas kineske, te upadajuju u stalne krize, produbljujući kapitalističke ‘reforme’, i tako ugrožavajući tekovine herojske revolucije i nezavisnost svoje zemlje, držeći kubansku revolucionarnu omladinu u zatročeništvu. To je rezultat revizionističkih međunarodnih veza i “prijateljstava”: potčinjavanje revolucionarne energije malih i potlačenih naroda.

Postoje i oni “maoisti” koji tvrde da je Kina bila socijalistička zemlja u vreme revolucionarnog vođstva Mao Ce Tunga. No, i to je prosto idealističko razmišljanje, neutemeljeno u istorijskom materijalizmu. Kineska narodna, nova demokratska revolucija, na čelu sa Komunističkom partijom, ostvarila se u buržoasko-demokratskoj ali ne i u socijalističkoj fazi.

Nova Kina nikada nije prošla kroz fazu proleterske diktature, već prolongirani oblik saveza nacionalnih klasa, uključujući i buržoasku – koja je ojačala u monopolsku, imperijalističku, i preuzela svu vlast. Mao Ce Tung je, od predstavljanja važne zastave proleterskog internacionalizma, vremenom dovršio svoju “misao” u formuliciji revizionističke “teorije o tri sveta“, koja je postala temelj buržoasko nacionalističke spoljne i unutrašnje politike Deng Sjaopinga: politike saradnje sa američkim imperijalizmom i restauracije kapitalizma. Kineski revizionisti su, kako i sami vole da istaknu, posebno učili iz jugoslovenskog primera; ili, kako bi marksisti-lenjinisti istakli: “maoizam”, to je sazreli titoizam.

Revizionistički kauboji

U finalu diskusije o karakteru kineskog vladajućeg sistema, podsetimo se i ovih, tako ilustrativnih reči Nikolaja Buharina: “Kada bi trebalo sažeti kakav bi bio moj „program“, to bi bilo sledeće: državni kapitalizam, ograničenje kolektivne poljoprivrede, strane koncesije, napuštanje monopola na spoljnu trgovinu, drugim rečima, obnavljanje kapitalizma u našoj zemlji…” – govorio je u svom poslednjem obraćanju nečuveni Buharin, predstavnik osuđene desničarske opasnosti u boljševičkoj partiji, zaverenički saradnik trockističkog terorizma u službi imperijalističkih sila.

Taj Buharin, notorni karijerista, zaljubljenik u rat i degerisani kriminalac, od koga je Deng Sjaoping pozajmio čuvenu “bogatite se!”, postao je danas ponovo popularan među novom kineskom revizionističkom buržoaskom inteligencijom. U celoj genezi modernog revizionizma, od Titove bande i hruščevskih gangstera pa do kineskih “kapitalističkih putaša”: leži karijerizam, izdaja i ubistvo.

Golootočki krvnik: organizator veleizdaje

Kakva je uloga modernog revizionizma u svetskom imperijalističkom sistemu danas?

Uostalom, ako neka zemlja tvrdi da jeste a nije socijalistička, da li je treba smatrati neprijateljskom, ili nemogućim prijateljstvo sa njom? Lažovima ne treba verovati. Ali narodi Vijetnama, Kube, Koreje, Venecuele, Rožave, i dalje osvajaju simpatije marksista-lenjinista, kao male zemlje i pokreti koji prkose imperijalističkim silama i traže nacionalnu nezavisnost i narodnu suverenost. Marksističko-lenjinističke kritike revizionističkih i oportunističkih grešaka rukovodstava ovih zemalja i pokreta, deo su internacionalističke dužnosti i formulišu se u cilju pobedonosnog otpora i borbe naroda sveta protiv imperijalizma. Savremeni međunarodni uslovi nameću pitanje narodne revolucije i izgradnje socijalizma kao stvar ne samo aspiracija i rasprava, već kao problema koji treba rešavati.

Narodna revolucija je neizbežna – budućnost pripada socijalizmu i komunizmu

Takođe, poznato je da se marksisti-lenjinisti oslanjaju na kontradikcije i suprotstavljene interese samih imperijalističkih sila. Štaviše, u istorijskim pikovima kapitalističke krize i rasta socijalizma, pojedine manje agresivne imperijalističke zemlje mogu da olakšaju delovanje svetskog revolucionarnog pokreta. Imperijalistički karakter Prvog i oslobodilački karakter Drugog svetskog uverljivo govori o ovoj tezi. Nakon Prvog svetskog rata, pobedničke imperijalističke zemlje koje su i same bile podvrgnute agresivnoj politici do skora poraženih a ponovo, uz njihovu pomoć, rastućih imperijalističkih, fašističkih sila – pridružile su se svetskom demokratskom antifašističkom frontu, okupljenom oko SSSR i međunarodnog komunističkog pokreta, za pobedu u Drugom svetskom ratu.

Ima onih koji kažu da su Kina ili Rusija danas manje agresivne od američkih ili evropskih imperijalista. Ali, s obzirom na eklatantni antikomunizam modernog revizionizma i savremenog imperijalizma, koliko razvijene demokratske tendencije možemo očekivati u njihovom krilu? Moderni revizionizam ostavlja neslavni pečat u istoriji i još uvek je svež istorijski fenomen, povezan sa savremenom, ponovo složenom slikom svetskog imperijalističkog sistema.

Zaključno, naš stav, nezaobilazna naučna marksistička analiza o Kini kao zemlji monopola, revizionističko-imperijalističkoj supersili – još uvek, dakle, ne znači i antikineski stav. U sadašnjoj međunarodnoj situaciji moramo odgovoriti na pitanja: koja je uloga revizionističke Kine u kapitalizmu u truljenju i koje bi bilo poreklo i karakter uslova za novi rat?

Proleterski internacionalizam ili super-sila?

„Ako bi jednog dana Kina promenila boju i pretvorila se u supersilu, ako bi i ona nastupala kao tiranin u svetu i svuda podvrgavala druge njenom nasilju, agresiji i eksploataciji, narodi sveta bi trebalo da je okarakterišu kao socijal-imperijalističku, razotkriju je, suprotstave joj se i u saradnji sa kineskim narodom deluju ka njenom rušenju.“ – Deng Sjaoping pred Ujedinjenim nacijama, 1974.

„Filozofski eklekticizam je učinio Maa onim što bi mogli nazvati moderatorom različitih struja koje kontinuirano postoje u Kini, što je on dozvolio, podstakao i stavio u navodno dijalektički „sudar“. Tako nešto je moglo da deluje samo dok je sam Mao bio živ. Sada je mrtav. Da li će Kina ostati crvena?“ – Enver Hodža iz „Razmišljanja o Kini“, 1976.

“Crna reakcija Hua Guofenga i Deng Sjaopinga, koji su preuzeli vlast, vodiće borbu za prevlast u cilju izgradnje fašističke diktature. Vodiće se borba oko svetske hegemonije. Strategija koju slede je samo logična. Savez sa američkim imperijalizmom i svetskom reakcijom su logični i normalni. Baš kao što će biti logični i antagonizmi i izbijanje predatorskih ratova koji će rezultirati tom družinom bandita.”– Enver, pismo Hisni Kapou, 1978.

Ko još uvek veruje da Kina neguje politiku proleterskog internacionalizma i podrške revolucionarnim pokretima i narodima? Ko je takvu podršku ikada dobio od kineskih revizionista? Vijetnamski narod dobro pamti tu, tipično kinesko revizionističku, kalkulantsku “podršku” koja se završila nožem u leđa. Vidimo i danas tu “podršku” u međunarodnim odnosima u vezi zdravstvene krize, koja je postala utemljeni deo koruptivne geopolitičke igre. Takvu podršku nisu dobili ni oni revizionisti koji od nje oportuno uporno ne odustaju – uprkos stalnim javnim podilaženjima i pokušajima pred vratima kineske ambasade. Revizionisti se uzaludno uzdaju u dogovor sa imperijalizmom, i u domaćim i u međunarodnim prilikama, jer, kako bi rekao Enver: buržoazija će koristiti, ali nikada neće prihvatiti čak ni lažne komuniste.

Kina izvozi kapital, ona je danas najveći svetski investitor. To je predmet njenog interesa, a ne proleterska revolucija i izgradnja socijalizma, borba za komunizam. Nijedna od mladih kapitalističkih zemalja u usponu nije mogla da prevaziđu nagomilane kontradikcije takvog sistema, pa neće uspeti ni Kina, koliko god da je preduzimljiv njen vrhovni kapitalistički menadžment u vidu “komunističke” partije.

Lenjin je primetio da je tendencija propadanja, truljenja: glavna, odlučujuća, određujuća karakteristika imperijalističke faze kapitalizma, i dodao da se to propadanje ne sme pogrešno shvatiti kao isključivanje mogućnosti brzog rasta pojedinih grana proizvodnje, slojeva buržoazija ili čak „pojedinih zemljama”. Trenutni uspesi kineske kapitalističke ekonomije samo su prolog nove krize, dela opšte svetske krize kapitalizma. “Stabilizacija pojačava krizu kapitalizma.” – promućurno je govorio Staljin, u raspravi sa Buharinom, neposredno pred čuvenu “veliku depresiju” u do tada rastućoj zvezdi kapitalizma, SAD, krajem dvadesetih godina prošlog veka.

Pri zaoštravanju opšte krize kapitalizma i rastu kontradikcija između imperijalističkih sila, treba računati da će kineski imperijalizam, sve moćniji osvajač novih svetskih tržišta, kao sveža supersila: biti jedan od posrnulih bedema preživelog dekadentnog imperijalističkog sistema, koji vodi narode i planetu u katastrofu.

Međunarodna situacija, uloga monopola i naši zadaci

Svetski kapitalistički poredak takođe karakteriše intenziviranje međuimperijalističkih sukoba, naporima da sile – kao što su SAD, Kina, Rusija, Nemačka, Velika Britanija, Francuska, itd. – osvoje pozicije u svetskoj geopolitici, da zaštite i prošire svoja područja političko-ekonomskog uticaja. Ove protivrečnosti imaju različite manifestacije, ali jedan od najopasnijih aspekata su milijarde u vojnoj potrošnji. Dolazak Džo Bajdena na dužnost predsednika Sjedinjenih Država, iako će on izvršiti promene u spoljnoj i unutrašnjoj politici svoje zemlje, neće suštinski promeniti imperijalističku suštinu Sjedinjenih Država; multilateralizam koji je predložen kao element njegove spoljne politike neće umanjiti međuimperijalističko rivalstvo, već će ga povećati…

Iz Proglasa XXVI plenarne sednice Međunarodne konferencije marksističko-lenjinističkih partija i organizacija (CIPOML), februara 2021.
Foto: Rojters

Gde smo mi na toj mračnoj imperijalističkoj mapi? Nezavisnost, demokratija, socijalizam! – to je osnovna, rodoljubiva parola našeg Revolucionarnog saveza rada Srbije. Radnici i ugnjeteni narodi sveta, ujedinite se! – dopunjuje je nezaobilazni proletersko internacionalistički poziv Međunarodne konferencije marksističko-lenjinističkih partija i organizacija. Pod tim zastavama, vođeni nepobedivom revolucionarnom naučnom teorijom Marksa, Engelsa, Lenjina, Staljina, koračamo napred nasuprot neslućenih savremenih uslova opšte krize kapitalizma.

Narodni demokratski anti-imperijalistički i antifašistički front protiv kapitalističke krize: front izrabljivanih radnika i radnica, žena, omladine, osiromašenih obrazovanih i sopstveničkih slojeva, zatim ugnjetenih, malih, kao i bratskih balkanskih naroda, u savezu sa međunarodnim radničkim pokretom i revolucionarnim i demokratskim narodima sveta – šansa je naroda Srbije u borbi za progres i dostojanstven život.

Potrebna nam je narodno-demokratska vlast, da bismo uništili korupciju i špekulaciju, eksploataciju čoveka od strane čoveka i nezaposlenost, proterali sve imperijaliste i strane monopole, razvili državni monopol na spoljnu trgovinu i unutrašnju trgovinu bez monopolista, kako bismo akumulirali resurse za socijalističku re-industrijalizaciju i izgradnju socijalizma u našoj zemlji i spasili se kapitalističke katastrofe.

Edukativna komuna RSRS, januara 2021. – objavljeno u 12. broju Radničkih diktata
marta 2021. objavljeno na savezrada.org

Edukomuna, januar-mart 2021.


Popularne meme: način izražavanja savremene omladine, koji je ušao i u prostor političke borbe / Posetite EDUKOMUNU na društvenim mrežama
POSTOJALA SI DVA, RAZLIČITA SOVJETSKA SAVEZA: lenjinsko-staljinski, revolucionarni i demokratski sa jedne, i hruščevsko-brežnjevski, revizionistički i socijal-imperijalistički sa druge strane / Posetite EDUKOMUNU na društvenim mrežama