Imperijalizam, moderni revizionizam i makedonsko pitanje na Balkanu

Makedonija još uvek nezaobilazno leži na raskrsnici nerazrešenog balkanskog pitanja. Kao zemlja miroljubivog makedonskog naroda, sa specifičnim geografskim položajem, ona je moneta za potkusurivanje i iživljavanje imperijalističkih sila i njihovih lokalnih privezaka na Balkanu.

Nakon tamnice mračnog Osmanlijskog carstva, Balkanski ratovi na istorijsku scenu donose nove narodne krvopije, novu srpsku, bugarsku i grčku buržoaziju, koje u nezajažljivoj borbi za sticanje bogatstava, sa aminom evropskih sila komadaju Makedoniju. Imperijalističke aspiracije novoformiranih balkanskih buržoaskih klika stvaraju razdore koji velike sile koriste tokom čitavog XX veka i koji se pod okriljem profiterskih interesa do danas razvlače hodnicima moderne istorije. 

„U prošlosti je ujedinjenje Južnih Slovena uvek nailazilo na tvrdoglavi otpor nemačkog imperijalizma. Danas se novi pretendenti na svetsku dominaciju – američki i britanski imperijalisti – protive ujedinjenju i spajanju Južnih Slovena.“ – naglasio je legendarni Georgij Dimitrov, na svom poslednjem učešću na kongresu Bugarske radničke partije (komunista), decembra 1948. godine, u delu govora posvećenom makedonskom pitanju

Imperijalizam na Balkanu

Reči Dimitrova ubedljivo su se ostvarile. I danas ih možemo sagledavati kroz prizmu celog Balkana, a rimsku „zavadi pa vladaj“ strategiju pripisati i Evropskoj Uniji. Ona danas preuzima ulogu pokrovitelja lokalnih siledžija.

Mučno je gledati današnje bugarske i grčke nacionalističke političare dok koriste evropsku birokratiju kako bi razapinjali bratsku Makedoniju. Ovi lupeži nemaju stida, budući da su njihovi velikobugarski i velikogrčki ideološki prethodnici, posebno tokom, kao i nakon Drugog svetskog rata, u potpunosti sprovodili politiku nacionalnog ugnjetavanja nad egejskim i pirinskim Makedoncima u Bugarskoj i Grčkoj i tako zaslužili svetsko-istorijsku osudu. Nije zahvalno gledati ni kako se novi kočoperni srpski buržoaski menadžeri usaglašavaju sa imperijalističkom politikom, dok i sami pozivaju stare duhove velikosrpstva, koje u svojoj suštini negira i makedonski narod, sa istorijskim osvajačkim namerama u vardarskoj Makedoniji. I albanski buržoaski nacionalisti nečasno vrebaju svoju priliku u ovoj zbrci, služeći kao istureni pion na imperijalističkoj zavojevačkoj tabli. Najžalije je ipak gledati makedonske oportunste, na čelu sa potkupljenim Zaevim, koji u ime makedonskog naroda trpe ove provokacije i izlaze im u susret – zarad nagrada koje ova klika dobija od Evropske Unije i NATO-a, a po cenu pljačke naroda i uništavanja zemlje. 

U ovom orkestriranom napadu na makedonski narod, stavljen je u stroj i istorijski revizionizam, sa pokušajima negiranja samog postojanja, i junačke istorijske borbe za slobodu makedonskog naroda, koji je zaslužio poštovanje.

Moderni revizionizam na Balkanu

Pre Drugog svetskog rata u Bugarskoj je izrastao moćan progresivni makedonski pokret koji se zalagao za pravo samoopredeljenja makedonskog naroda, kao slobodne nacije. Ovaj pokret je u potpunosti podržala naša Partija koja je tokom rata radila u punoj saglasnosti sa makedonskim komunistima. Bugarski partizani ratovali su rame uz rame sa makedonskim partizanima protiv nemačko-bugarskih trupa okupacije. Naša Partija je toplo pozdravila uspostavljanje Makedonske Narodne Republike, u okviru Federativne Narodne Republike Jugoslavije. Kao što je poznato, naša partija podnela je velike žrtve u borbi za odbranu prava makedonskog naroda na samoopredeljenje i protiv agresivne politike bugarske buržoazije.”

Dimitrov, decembar 1948.

U poslednjem u nizu diplomatskih incidenata između Bugarske i Makedonije posebno je zanimljiva reakcija srbijanske javnosti. Čini se da srpska politička elita nije mnogo marila za grčku intervenciju u cilju osporavanja Makedoncima prava na svoju nacionalnu posebnost. Poslušno i iz oportunih razloga, srpska buržoazija priznala je takozvani “Prespanski dogovor” i promenu imena Republike Makedonije u “Severna Makedonija”. Ovakvu uvredu mi nikada nećemo i ne smemo prihvatiti, ne samo iz bratske ljubavi prema makedonskom narodu, već i zbog principijelne odbrane nacionalne slobode na Balkanu, čime branimo i srpski i sve druge balkanske narode od imperijalističkog strateškog okruživanja i politike “zavadi pa vladaj”. Uostalom, naša politika nije ništa drugačija od stare, slavne, Zahariadisove Komunističke partije Grčke (KKE 1918-1955), predvodnika oslobođenja Grčke od fašističkih okupatora, pod čijom su komandom narodno-oslobodilačke jedinice mobilisale mase makedonskih boraca i njihov SNOF (Slavjano Мakedonski Narodno Osloboditelen Front), i čiji su militanti hapšeni kličući “Živela slobodna Makedonija!”.

Međutim, sva je “srbadija” skočila kada je Zaev, istom oportunističkom logikom koja ga je dovela do sporazuma sa Grcima, počeo da povlađuje Bugarima a da pritom napada istorijsko nasleđe Aleksandrove i Titove Jugoslavije. Reagovale su i šovinističke “Novosti” i režimska “Politika” ali i “drugosrbijanski” “Peščanik” – jedni zbog karađorđevićevske a drugi zbog titoisitičke ideološke tradicije. Kao što je u pomenutom govoru zaključio “heroj Lajpciga”, međunarodni šampion antifašizma, Dimitrov: titoizam jeste naslednik karađorđevićevske politike na Balkanu.

Revizionistička i šovinistička prepucavanja

Tempo je čak otišao toliko daleko u svojoj šovinističkoj zabludi da je vređao i ismevao antifašističku borbu bugarskog naroda i njegovog partizanskog pokreta, iako je dobro poznato da su se naši partizani borili zajedno sa jugoslovenskim partizanima i da je naša vojska aktivno učestvovala pod komanda maršala Tolbuhina u ratu za konačno oslobođenje Jugoslavije.” – Dimitrov, 1948.

“Nedavno je eksplodirala kampanja puna mržnje, naročito u bugarskoj revizionističkoj štampi, koja potcenjuje, čak negira Narodnooslobodilacku borbu naroda Jugoslavije. Drskost ide tako daleko da kažu da su ‘’Bugari zaslužni za velike oslobođene teritorije Jugoslavije.’’ Oni čak opravdavaju okupaciju od strane bugarskih fašista. To je, ne samo degutantno, već je i uvreda za sve antifašističke borce. Jasno je da taj falsifikat bugarskih revizionista nije nimalo slučajan. Živkovljeva klika to čini u kontekstu hegemonističkih i agresivnih ciljeva gospodara Kremlja protiv Jugoslavije. To je nespojivo sa sa visokim internacionalističkim osećanjima hrabrog i bratskog bugarskog naroda. Albanski narod gaji istinsko prijateljstvo prema bratskim narodima Jugoslavije. Kao susedni narodi, živeći jedni pored drugih, često su delili istu sudbinu, ratujući na istom frontu protiv istog neprijatelja.” Enver, 1970.


Nedavno su Jugosloveni, uz pomoć svojih prijatelja revizionista iz Rusije, okupljali «Egejske Makedonce» iz svih krajeva kako bi ih imali kao avangardu za Grčku. Jednog lepog jutra čućemo da je i Aleksandar Veliki bio Sloven.” – Enver, 1982.

Činjenica jeste da bugarski fašizam nije, kako žonglira Zaev, “administrirao” Makedonijom, već ju je zajedno sa nemačkim fašistima okupirao i izvršio nečuvene zločine nad makedonskim stanovništvom. Zaevu je dozvoljeno da bez imalo stida daje takve revizionističke izjave, po kojima će nesumnjivo ostati upamćen kao izdajnik.

Dok se, dakle, ukazuje na preživelost velikobugarske ideologije i njenih saučesnika u imperijalističkom komplotu, ne bi trebalo zapasti u nacionalističku jednostranost. Treba reći i da je istina da su jedinice bugarske antifašističke armije, stavljene pod vrhovnu komandu maršala Tolbuhina, učestvovale u operacijama za oslobađenje Makedonije zajedno sa makedonskim partizanima. Bez obzira u koju svrhu i na kakav nepotpun i iskrivljeni način namazani Zaev plasira ovu istorijsku činjenicu, njeno izbijanje u fokus balkanske javnosti takođe otkriva sve ubedljivije iščezavanje pogubnog titoističkog revizionističkog mita koji tendenciozno podcenjuje narodno-oslobodilačku borbu susednih balkanskih naroda.

Jugoslavija nije bila “galsko selo”. Poznato je kakvu je odlučujuću ulogu sovjetska Radničko-seljačka Crvena armija odigrala u oslobođenju Balkana. Poznato je i da titoistički izaslanici poput Tempa nisu dosledno sprovodili politiku Komunističke partije Jugoslavije i ideje bratstva i jedinstva na jugu Balkana, da su se i sami poneli kao nacionalisti i sabotirali ustanak; da se u Makedoniji i na Kosovu nije razvila masovna narodnooslobodilačka baza sve do oslobođenja, u kome su učestvovale i bugarska armija Dimitrova i Enverove albanske narodno-oslobodilačke divizije.

Poznato je, na kraju, kakvu je posleratnu razarajuću ulogu za balkansko anti-imperijalističko jedinstvo odigrala titoistička nacionalistička izdaja svetskog demokratskog i socijalističkog kampa i međunarodnog komunističkog i radničkog pokreta. Jugoslovenski šovinisti priključili su se balkanskom proimperijalističkom bloku sa turskim i grčkim reakcionarima pod pokroviteljstvom anglo-američkih imperijalista. Grčkim partizanima, a posebno egejskim Makedoncima, zabijen je nož u leđa, te su ostavljeni na milost i nemilost grčkom monarho-fašizmu.

Nakon smrti Dimitrova i Staljina, i bugarski moderni revizionisti postarali su se da skrenu bugarsku narodnu demokratiju na put buržoaskog nacionalizma, oživljavanja velikobugarske ideologije i privezivanja hruščevsko-brežnjevskom sovjetskom revizionizmu i socijal-imperijalizmu. U ovoj izdaji sa svih strana, a u okviru međusobne borbe velikih sila, makedonski narod stradalnički se našao na liniji vatre.

Današnja nacionalistička nadmetanja bugarskih i makedonskih imperijalističkih menadžera logičan su produžetak prepucavnja bugarskih i jugoslovenskih i makedonskih modernih revizionista i izdajnika naroda i socijalizma. Činjenica je da ni u Grčkoj danas nema značajnijeg otpora nacionalističkim pretenzijama prema Makedoniji, kako zbog monarho-fašističke zaostavštine, tako i zbog modernog revizionizma i šovinizma današnje zvanične grčke “komunističke” partije.

Balkanski narodi su oduvek, a posebno u složenom modernom dobu, upućeni jedni na druge u borbi za slobodu, nacionalnu i socijalnu emancipaciju. Samo podlaci sa skrivenim pakosnim motivima mogu to da poriču i da umanjuju ulogu jednog ili drugog naroda u zajedničkim naporima za oslobođenje. Rešenje balkanskog raskršća ne može se tražiti u politici buržoaskog nacionalizma, već u politici proleterskog internacionalizma – u bratstvu i ravnopravnosti naroda, udruženom borbom protiv imperijalističkog sistema pljačke i rata. Šovinistička politika, iz bilo kojih pobuda i iz bilo kog pravca, ne može da ima perspektivu na Balkanu, već samo produbljuje nagomilane probleme.

“Makedonija Makedoncima” – Balkan balkanskim narodima!

“Suočeni sa sve većom opasnošću od imperijalističke agresije na Balkan, balkanske socijalističke partije podigle su zastavu i slogan balkanske demokratske federacije. Ujedinjeni u moćnu federaciju, balkanski narodi mogli su lakše da brane svoju slobodu i nezavisnost od bilo kakvih agresivnih poteza imperijalističkih snaga. Istovremeno, federacija bi olakšala rešavanje svih nerešenih nacionalnih pitanja na Balkanu, uključujući i Makedoniju. Unutar balkanske demokratske federacije, trodelna Makedonija trebala je da se ujedini kao država sa jednakim pravima. Posle Oktobarske socijalističke revolucije i pristupanja balkanskih socijalističkih partija Komunističkoj internacionali, Balkanska socijalistička federacija postala je Balkanska komunistička federacija. Slogan balkanske federativne republike bio je u potpunom skladu sa marksističko-lenjinističkom doktrinom o nacionalnom problemu. „Svesni radnici u balkanskim zemljama“, napisao je Lenjin 1912. godine, „prvi su podigli parolu za dosledno demokratsko rešenje nacionalnog problema na Balkanu. To je bio slogan federativne balkanske republike.”

Dimitrov, decembar 1948.

Za socijalizam i balkansko jedinstvo: Dimitrov i Enver

Bez slobodne i jedinstvene Makedonije, u prijateljstvu i ravnopravnosti naroda – teško je zamisliti i istinsko bratstvo i mir na Balkanu. To treba da imaju u vidu svi balkanski narodi i solidarišu se sa nacionalnom stvari Makedonaca, kako bi pospešili sopstvenu borbu za slobodu i zajednički front protiv imperijalizma. I danas je potrebno istaći, kao svojevremeno balkanski socijalisti, Kosta Novaković i Dimitrije Tucović: Makedonija Makedoncima!

Na makedonski narod pada nezahvalni balkanski teret. On treba da zna da u borbi za nacionalnu slobodu i nezavisnost ne brani samo svoju, već čast svih balkanskih naroda i njihovog prijateljstva. On, koji od strane lokalnih balkanskih i belosvestkih nasilnika trpi večitu nepravdu, dobija ovu plemenitu istorijsku ulogu. To je dijalektika oslobođenja. Iz bare imperijalizma, pretvorimo Makedoniju u njegovo ognjište!

Imperijalistička kriza na Balkanu deo je opšte krize kapitalizma. Balkanske zemlje i narodi danas grcaju u kapitalističkoj bedi dok im buržoaski nacionalistički političari poturaju koske i zaoštravaju tenzije koje im donose profit. Pred narodima Balkana ukazuje se perspektiva narodne revolucije i borbe za izgradnju socijalizma kao jedinog mogućeg spasa od socijalne i nacionalne katastrofe.

Složno oterajmo imperijalizam i korumpirane buržoaske nacionalističke kolaborante –
Balkan balkanskim narodima!

Međunarodni komitet Revolucionarnog saveza rada,
novembar 2020.